Birçok insan kendine güven ile kibri karıştırır.
Bazıları kendini sevmenin ego olduğunu düşünür. Bazıları ise kendini övmenin, herkesten farklı ve üstün hissetmenin özgüven olduğunu sanır.
Oysa psiko-spiritüel gelişim yolunda bunlar birbirinden tamamen farklı iki bilinç halidir.
Kibir ve aşağılık duygusu aslında aynı kökten doğar.
Bu cümle ilk duyulduğunda şaşırtıcı gelebilir.
Çünkü kibirli insan kendini büyük gösterirken, aşağılık duygusu yaşayan insan kendini küçük hisseder.
Fakat Pathwork’ün işaret ettiği gibi her ikisinin de merkezinde aynı yara vardır:
“Olduğum halimle yeterli değilim.”
Aşağılık duygusu bu yarayı küçülerek telafi etmeye çalışır.
Kibir ise büyüyerek.
Biri “Ben eksiğim” der.
Diğeri “Ben sizden üstünüm” der.
Ama her ikisi de özdeğerden kopuktur.
Gerçek kendine güven ise karşılaştırmaya ihtiyaç duymaz.
Kendine güvenen insan odadaki en güzel, en bilgili, en başarılı kişi olmak zorunda değildir.
Çünkü değerini başkalarıyla kıyaslayarak ölçmez.
Kendi değerini bilir.
Tıpkı bir gülün orkide olmaya çalışmaması gibi.
Tıpkı bir kartalın serçe ile yarışmaması gibi.
Varlığını ispat etmek zorunda hissetmez.
Kibir ise sürekli ispat peşindedir.
Takdir ister.
Onay ister.
Özel olmak ister.
Fark edilmek ister.
Üstün görünmek ister.
Çünkü derinlerde hâlâ kendi değerinden emin değildir.
Bu yüzden kibirli kişi eleştiriye tahammül edemez.
Bir başkasının başarısından rahatsız olur.
Gizlice kıyas yapar.
Üstte kalmaya çalışır.
Gerçek özgüvenli insan ise öğrenmeye açıktır.
Hata yaptığında savunmaya geçmez.
Bir başkasının ışığını tehdit olarak algılamaz.
Çünkü başkasının ışığı onun ışığını söndürmez.
Spiritüel yolda kibir daha da sinsi hale gelebilir.
Kişi daha bilinçli olduğunu,
daha uyanmış olduğunu,
daha ruhsal olduğunu,
daha etik olduğunu düşünmeye başlayabilir.
Bu noktada ego sadece kıyafet değiştirmiştir.
Eskiden “Ben daha başarılıyım” derken,
şimdi “Ben daha farkındayım” demeye başlamıştır.
Ama mekanizma aynıdır.
Üstünlük.
Gerçek ruhsallık ise insanı özel yapmaz.
İnsanı daha gerçek yapar.
Daha insan yapar.
Daha mütevazı yapar.
Kendi ışığını gördüğü kadar gölgesini de görmesini sağlar.
Çünkü insan kendi karanlığını tanıdıkça başkalarını yargılamayı bırakır.
Kendine güvenin testi:
Birisi seni eleştirdiğinde ne oluyor?
Birisi senden daha başarılı olduğunda ne oluyor?
Birisi seni görmediğinde ne oluyor?
Birisi seninle aynı fikirde olmadığında ne oluyor?
Eğer merkezini kaybediyorsan, özgüven değil, ego yarası çalışıyor olabilir.
Gerçek özdeğer sessizdir.
Bağırmaz.
Kanıtlamaz.
Üstünlük kurmaz.
Küçülmez de.
Sadece bilir.
“Ben değerliyim. Ve sen de değerlisin.”
İşte ruhun dili budur.
Ego ise hâlâ fısıldar:
“Ama hangimiz daha değerliyiz?”
Sevgilerimle,
Gülenay Pema 🪷
Ne kadar açıklayıcı ve anlamlı bir anlatım. Teşekkürler, sağolun, varolun.🙏🏻❤️🫶